Corona: wie telde de bejaarden die niet meer verjaarden?

Tot vervelens toe – of schrijf  ik liever tot overmaat van ramp? – kregen wij sinds de vermeende en aanvankelijk verzwegen uitbraak van het in Wuhan ontsnapte virus cijfers door onze strot geramd van corona-sterfgevallen en corona-opnames in ziekenhuizen en op Intensieve Zorgen. Wie heeft die Latijnse naam corona, in onze moedertaal kroon aan dat verschijnsel gegeven? Het zal mij een zorg wezen, maar het onooglijke en aan een tsunami van varianten gevoelige gevalletje is wereldwijd en bij mijn weten in alle talen, tot een kroonjuweel van informatie op alle kanalen, van geschreven over auditieve tot visuele, op deze aardkloot gaan schitteren. Ander nieuws lijkt er haast niet meer te zijn en als er al eens een lekje doordringt, dan lijkt het verwaasd, verdoft, verschaald op het netvlies van de lezer, luisteraar, kijker over te komen. Al is het beestje nog zo klein, het zal de meester van de wereld zijn! Een parafrase op een virologische oekaze die straffer klinkt dan een oorlogsverklaring, al was het maar omdat ze door de massa, op verbazend weinige uitzonderingen na, zo gelaten ondergaan wordt.

Ja, ook door de jeugd in die massa, de jeugd waarvan terecht wordt gezegd dat zij de toekomst is. De jeugd waaronder bijgevolg terecht de meeste eieren worden gelegd, als die tenminste niet door PFOS zijn besmet. Ook die jeugd wordt nu met aandrang de dringende raad gegeven zich te laten inenten. Zéér belangrijk, lees ik en hoor ik tussen alle mogelijke regels en regeltjes door, met het oog op de toekomst, die toch ooit eens corona-vrij zal moeten worden. Of denken pharmaceuten daar anders over? Als het gaat over die massale inenting als een wonderbaarlijke deus ex machina, is anders denken niet toegestaan of zoals het in die àndere oorlogstijd luidde: verboten. Het prikje, aanvankelijk X2, maar nu al X3, wordt geprezen als het eindelijk gearriveerde SESAM ter opening van de poort van de vrijheid en wie er anders over denken durft, vliegt buiten. Voor die onverlaat geen SESAM, maar C4. De bejaarden, ooit in hun rusthuizen in volslagen eenzaamheid in de steek gelaten, krijgen voorrang in de prikorde. Al zijn zij, om het met De Vaganten te zingen, ‘in de laatste rechte lijn naar het graf’, zij moeten dankzij die wonderprik de kans krijgen om nog zoveel mogelijk te verjaren.

Hoeveel rusthuisbewoners in coronatijd en in eenzaamheid en in chagrijnigheid die verjaarkans niet meer gekregen hebben, die prangende vraag wordt voor de goede orde even niet meer gesteld, want het bij voorkeur op z’n Frans uitgesproken vaccin maakt weldra de hele wereld vrij (en blij!). Intussen zit die wereld – voorlopig, hé – wel gekneld in een dictatuur die de bezetting van de jaren ’40 naar de kroon (corona…) steekt, met verbods- en gebodsordonnanties. Of de inderhaast uitgedokterde entstoffen beantwoorden aan alle wetenschappelijke maatstaven om dergelijke plandemie de wereld uit te helpen, zou pas onderzocht worden in het jaar… 2023. Omdat het virus, om in de oorlogssfeer te blijven, de voorkeur heeft gegeven aan een Blitzkrieg, kon zo lang niet worden gewacht. Toen zegden de specialisten: ’t Zal wel in orde zijn. En omdat er, in tegenstelling tot een gewoon geneesmiddel, bij zo’n entstof geen bijsluiter uitgeplozen hoeft te worden, wordt nu door al wie het prikje met handen en voeten aanbeveelt, met stelligheid verzekerd dat het ‘absoluut veilig en betrouwbaar’ is en wie het niet gelooft is een antivaxxer of, zo mogelijk, nóg onbetrouwbaarder.   

Geef een reactie