Extreem-links geweld: getuigenis van een ex-dokwerker

Laten we nog eens terugkomen op het geval Ceder. De media schreeuwen moord en brand om een knokpartij met kwalijke gevolgen van dertig jaar geleden. Ergens staat zelfs te lezen dat het om een ‘regelrechte fascistische daad’ gaat en De Morgen en AFF vragen zich af of er nog excuses komen. Dit terwijl het niet eens duidelijk is of Jurgen Ceder wel de dader is van de fatale trap die Bart Germeys invalide maakte. Volgens de rechtbank alvast niet. En zo gaat het telkens weer: wanneer zogenaamd ‘extreem-rechts’ potig uitpakt staan de media op hun kop en ontketent het rode journalistenheir een heksenjacht, tot er onder luid gejuich koppen rollen. Maar het zou het journaille tot eer strekken wanneer ze eens de moeite zouden doen om een opsomming te maken van extreem-links geweld. Georganiseerd geweld bovendien – dus niet begaan door een verdwaasde enkeling – dat niet alleen gericht was op ‘extreem-rechts’, maar ook op gewone burgers.

Iemand die het extreem-linkse geweld aan den lijve ondervond is J, dokwerker in de jaren ’70. J. maakte de dokstaking van 1973 mee, een staking die berucht werd door de rellen die uitgelokt werden door extreem-linkse groepen als Amada (Alle Macht aan de Arbeiders, de voorloper van de PVDA) en Ral (Revolutionaire Arbeiders Liga). De dokstaking van 1973 kwam eigenlijk uit de lucht gevallen: er was juist een nieuwe CAO goedgekeurd voor de jaren ’72-’74 en niets liet vermoeden dat er onrust op komst was. Toch slaagde de Kommunistische Partij in Gent er in de Gentse dokwerkers te doen staken, en na het nodige herrieschoppen volgden ook de Antwerpenaren, zij het lang niet allemaal. Aanleiding voor de staking: een discussie over het uitbetalen van de dertiende maand en de slappe houding van de regering die er maar niet in slaagde de ‘schandelijke prijsstijgingen’ in te tomen. Maar laten we J. zelf aan het woord.

J., je hebt tijdens de dokstaking van 1973 het geweld van extreem-links aan den lijve ondervonden. Vertel eens! 

‘We waren met een ploeg dokwerkers (een ploeg = acht man) een bananenboot aan het lossen bij de Noordnatie, toen plots een 150 à 200 Amadezen de kaai opstormden. Het waren vooral studenten.’

Hoe wist je dat het studenten waren?

‘Je zag het aan hun lange haren, hun smalle schouders en hun fijne handen. Je zag duidelijk het verschil met een dokwerker. Er liepen ook niet veel dokwerkers tussen; Amada had niet zoveel sympathie bij de dokwerkers.’

Waren ze gewapend?

‘Dat durf ik niet te zeggen; het is ook al zo lang geleden. Ze hadden in ieder geval geen helmen op, zoals tijdens sommige betogingen.’

En wat gebeurde er toen?

‘De bende legde de kranen stil. Beneden aan de kraan stond twee man om ladingen aan en af te pikken. Ze werden omsingeld door de bende en bovenop een container gezwierd. Eén van de twee was een man van 58 jaar. Die hebben we nadien nooit meer teruggezien. Onze ploeg bleef aan boord: dokwerkers zijn geen watjes, maar met acht tegen zo’n bende… dat zagen we toch niet zitten. De agressieve bende wilde het schip bestormen, maar een bijdehandse stuurman kon dit beletten door een brandslang in te zetten.  Even later kwam de politie, maar die zag het ook niet zitten om in te grijpen. Uiteindelijk is de bende verdwenen omdat ze toch niet aan boord van het schip konden.’

Tot zover het relaas van J., waaruit blijkt hoe Amada, de voorloper van de PVDA, buitensporig en georganiseerd geweld – of beter:  pure terreur – uitoefende, niet alleen tegen VMO’ers of andere nationalisten, maar zelfs tegen onschuldige en nietsvermoedende arbeiders! Alle macht aan de arbeiders? Waarin verschilt deze daad van andere ‘regelrechte fascistische daden’? En heeft de dokwerker die bovenop een container werd gegooid ooit excuses gekregen van het communistisch gespuis?

Ook andere bronnen, zoals het boek ‘De dokstaking 1973’ van luitenant-kolonel Van Geet van de voormalige rijkswacht, spreken van het Amada-geweld. Op bepaalde ogenblikken waren de Amada-troepen gewapend met helmen en stokken, waaruit de oud-rijkswachter concludeert dat ze blijkbaar op het gevecht waren voorbereid.

Dat het extreem-linkse zootje dus maar al gauw ophoudt met haar hypocriete huilbuien!

4 comments

  1. En Jan Peumans (N-VA) die ‘rilt’ van de NSV was lid van deze ultra-linkse knokploeg…Hoe hypocriet kan men zijn…

  2. Halverwege jaren ’80, Forges de Clabecque in Vilvoorde: Er was een vakbondsactie, ik herinner me niet meer waarvoor. Een zekere D’Orazio en zijn kompanen kwamen piketje spelen aan de hoofdpoort (schuin tegenover het huis waar wij woonden omdat wijlen mijn stiefvader er ploegchef was). Mijn stiefvader wou absoluut naar binnen omdat de ovens niet stilgelegd kunnen worden maar ook niet onbeheerd mogen blijven (stevig ontploffingsgevaar…) maar werd de toegang ontzegd door D’Orazio die met een ijzeren staaf zwaaide. Mijn stiefvader legde hem rustig uit dat in tegenstelling tot D’Orazio, die als NIET-werknemer van de Forges niet op het terrein mocht komen en dus geen stap voorbij de poort mocht zetten, hijzelf als werknemer met een verantwoordelijke functie niet alleen dat recht maar zelfs de plicht had. D’Orazio zwaaide dreigend met zijn staaf.
    Iemand nam daarop D’Orazio efkes terzijde om hem iets uit te leggen over die kalme, niet al te grote maar toch breedgeschouderde, bril-dragende man… D’Orazio droop daarna stillekes af en mijn stiefvader, oud-Frans Vreemdelingenlegionnair en voormalige instructeur mano-a-mano, stapte naar binnen en deed de minimumdienst die nodig was voor ieders veiligheid.

  3. Dit extreem-linkse zootje(=het schuim van de straat) zijn de stoottroepen van de linkse en loge mafi’as die het vuile werk opknappen, en die met behulp van de door deze mafia’s gekontroleerde pers, uit de wind gezet worden, en waarbij de slachtoffers dan nog “gekriminaliseerd” worden. Het gaat hier om de typische marxistische praktijken, die trouwens overal in de wereld worden aangewend, in de strijd tegen de autochtone bevolking. De werkelijke verantwoordelijken voor deze linkse terreur in België zitten dan ook in Brussel, op de Keizerslaan en in de Lakenstraat. Dit soort heeft helemaal geen probleem met geweld, terreur, genocides,enz… zolang het maar in hun kraam past. Dit wordt verzwegen(=een goed negationisme) dan wel goedgepraat via de notie van de “situationale ethiek”.(=een goed revisionisme). Deze linkse terreur is dus niet zomaar een op zich zelf staand fenomeen van enkele marginalen, maar kadert in een bewust gevoerde verrottingsstrategie uitgevoerd door de linkse en loge mafia’s met hun verboren agenda van de nieuwe wereldorde.

  4. Ook hier weer komt de partijdigheid van de media tot uiting. Daarom koop ik reeds vijftig jaar geen dagblad meer. Het belastingsgeld dat aan de media besteed wordt is onrechtvaardig. Wees gerust: er zijn genoeg mogelijkheden om te weten wat er allemaal gebeurt. Men kan zelfs de krant gratis lezen in de bib of op café. Om de desinformatie te counteren zijn er de webstekken van de Vlaamse Volksbeweging, Rechts-Actueel, de nationalistische partijen, enzomeer. Geen schrik hebben om alles te lezen. Het blijft spannend hoe men feiten verdraait, uitvergroot of verzwijgt.

Comments are closed.